Opis | Mapa | Schematy | Galeria zdjęć Śnieżnych Kotłów

     Śnieżne Kotły (1300 -1490m npm.) znajdują się w polskiej części Karkonoszy pomiędzy Łabskim Szczytem (1472m npm.) i Wielkim Szyszakiem (1509 m npm.). Są to dwa polodowcowe kotły o charakterze typowo wysokogórskim. Wielki Kocioł ma długość dochodzącą do 800m, szerokość ok. 600m i głębokość do 200m. Wysokość ścian osiąga w pionie do 150m, długość żeber i filarów przekracza 200m. Mały Kocioł ma długość 550m, szerokość 400m i głębokość 100m. Ściany Kotłów przecinają liczne żleby, niekiedy przerwane progami, z których często sączy się woda. Ściany żlebów przechodzą często w grzędy i rodzaj filarów wysuniętych czasami dość znacznie w głąb kotłów. Partie pomiędzy żlebami tworzą opadające stromo zbocza trawiasto-skaliste i urwiska pionowe lub nawet przewieszone, niekiedy lite, zazwyczaj bogato urzeźbione.
     Raptownie urywająca się, połoga grań Karkonoszy, widziana z moreny Wielkiego Kotła przedstawia widok postrzępionej, typowo wysokogórskiej grani z kórej szczególnie wyróżniają się "Ząb Rekina" i "Turnia Popiela" oraz "Mokre Ściany". Uderza tatrzański, niepowtarzalny gdzie indziej, charakter tego jednego z najpiękniejszych zakątków Karkonoszy. Rzeźba kotłów przedstawia wszystkie rodzaje formacji wklęsłych i wypukłych. Zimą na grani tworzą się nawisy o kilkumetrowym wysięgu, a ściany pokrywają się często tu występującą szadzią o grubości dochodzącej do 0,5m. Do letnich niebezpieczeństw należą: kruchość skały i częste obrywy oraz kamienie rzucane czasami z góry przez turystów. Kotły przedziela trawiasto-skalista Grzęda stanowiąca najszybszą trasę wejścia i zejścia z grani - obecnie niedozwolona, onegdaj ścieżka oznakowana.

     Pierwszych wejść wspinaczkowych w Śnieżnych Kotłach dokonali z początkiem XX wieku Niemcy zrzeszeni w drezdeńskiej i wrocławskiej sekcji Alpenverein. Brak jest ścisłych wykazów z tej działalności i nie spotkano jakichkolwiek śladów. Przypuszcza się więc, że dokonano w tym okresie przejść najłatwiejszych dróg klasycznych najwyżej o trudnościach III.
     Odkrycia walorów wspinaczkowych Śnieżnych Kotłów dla Polaków dokonali w 1955 roku Jerzy Kolankowski i Zygmunt Piotrowski. Od tej pory Śnieżne Kotły stały się popularnym miejscem wspinaczek wspinaczy z Jeleniej Góry, Wrocławia i Szklarskiej Poręby. W latach 1955-1963 Andrzej Kurowski, Jerzy Kolankowski, Zygmunt Piotrowski i Eugeniusz Ruff dokonują pierwszych przejść obecnie popularnych dróg. W latach 1966-1973 Jerzy Pietkiewicz, Jerzy Woźnica, Zbigniew Bielawski, Wiktor Szczypka i Henryk Piecuch rozwiązują wiele problemów skalnych, pokonując je w większości modną wówczas techniką hakową.
     Pod koniec lat siedemdziesiątych pojawiła się grupa wspinaczy, którzy zgodnie z panującą tendencją, uklasycznili drogi dotąd hakowe, wytyczyli nowe drogi a także dokonali wielu pierwszych przejść zimowych. Tę grupę tworzyli: Krzysztof Czarnecki, Zbigniew Czyżewski, Kazimierz Śmieszko, Władysław Janowski, Wojciech Lach, Marek Szczypka i inni. Kulminacją działalności tej grupy były lata 1984-1986. Po tym okresie działalność wspinaczkowa w Śnieżnych Kotłach została zahamowana na wsutek represyjnej działalności Karkonoskiego Parku Narodowego, który po dzień dzisiejszy utrudnia zakazami wspinanie się w Śnieżnych Kotłach.
      Niemniej jednak pod koniec lat dziewięćdziesiątych XX wieku i na początku obecnego stulecia ponownej eksploracji Śnieżnych Kotłów podjęła się grupa młodych wspinaczy związanych z Karkonoskim Klubem Wysokogórskim w Szklarskiej Porębie. W tym czasie przewspinano (głównie zimą) kilkanaście dróg wytyczonych przez mistrzów poprzednich pokoleń i stale podejmowane są próby przywrócenia kotłów dla celów wspinaczkowych. Oprócz tego podjęliśmy zupełnie nową dziedzinę zimowej działalności w Śnieżnych Kotłach zwaną Ski Alpinizmem, a polegającej na uprawianiu narciarstwa ekstremalnego zjeżdżając na nartach i snowboardach w żlebach Śnieżnych Kotłów.

    Niniejsze opracowanie nie jest oczywiście opisem wszystkich dróg wspinaczkowych istniejących w Śnieżnych Kotłach i zawiera głównie opisy dróg którymi wspinano się w ostatnim czasie, ale zamieszczono w nim również opisy dróg, które uważamy za najpiękniejsze i najtrudniejsze. W przypadku tych ostatnich konieczna jest weryfikacja wycen i w ogóle przebiegu tych dróg, ponieważ przez lata działalności erozyjnej i po obrywach wiele dróg może mieć zupełnie inny przebieg i trudności niż to zaznaczono na schematach. Wszelkie zmiany będą wprowadzane na bieżąco jeśli tylko znajdą się chętni do weryfikacji.

     Zgodnie z obowiązującymi przepisami Karkonoskiego Parku Narodowego wspinanie w Śnieżnych Kotłach jest zabronione.

     Najprościej jest dostać się w Śnieżne Kotły wybierając się żółtym szlakiem ze Szklarskiej Poręby do Schroniska pod Łabskim Szczytem, a następnie albo dalej żółtym szlakiem na grań Karkonoszy w okolice przekaźnika RTV na Śnieżnych Kotłach gdzie szlak żółty łączy się z czerwonym albo zielonym szlakiem trawersując grań Karkonoszy prosto do Małego i Wielkiego Kotła. Czas dojścia ze Szklarskiej Poręby waha się od 2h latem do 4h zimą. Wybierając się na wspinaczkę w Śnieżne Kotły warto pamiętać, że mają one charakter wysokogórski i z powodu kruchości skał bezwzględnie należy zabrać ze sobą kask ochrony oraz najlepiej linę połówkową. Zimą często panują tu warunki, które uniemożliwiają wspinaczkę (wspomniana szadź i bardzo silne wiatry), a czasem nawet niemożliwe jest w ogóle dotarcie w Śnieżne Kotły, poza tym często schodzą żlebami lawiny i można spotkać na styku skał i śniegu szczeliny śnieżne o głębokości nawet do 20m.

Powyższy tekst powstał na podstawie następujących materiałów:
- "Drogi sklane Sudetów zachodnich", Jerzy Kolankowski, 1971;
- kserokopia nigdy niepublikowanych materiałów Piotra Drogosza z 1994r;
- korespondencja z Władysławem Janowskim,
- materiały własne.

© 2002 Krakus