4.3. Wybrane figury wspinaczki mikstowej.

Miejsce wykonania ćwiczenia:
Pionowa lub przewieszona skała z różnymi formami lodowymi.

Sposób wykonania ćwiczenia:
Poniższe ćwiczenie ma na celu przygotowanie do wspinania po skomplikowanych formach lodowych i po suchej skale tzw. dry tooling. W takim terenie wspinaczka staje się wyrafinowaną sztuką skomponowaną z klinowania i zahaczania przy wykorzystaniu figur żywcem wziętych ze wspinaczki skałkowej.

Figury ułatwiające utrzymywanie równowagi są częścią wspinaczki z użyciem "trójkąta" i służą przeciwdziałaniu utracie równowagi spowodowanej koniecznością wykorzystania kończyn jednostronnie (np. prawa ręka/ prawa noga).

Jeżeli główna ręka i noga, na której się opieramy są mniej więcej w pionowej linii, noga użyta do utrzymania równowagi skrzyżowana z główną z przodu lub z tyłu powinna przeciwdziałać odpychającej sile wynikającej z takiego ułożenia ciała.

Jeżeli noga, na której opieramy ciężar ciała jest do środka lub daleko z boku w stosunku do ręki (rys. 107 i 108)

     
Rys. 107 i 108 . Utrzymanie równowagi za pomocą balansowania wolną nogą.

wolną nogą również powinniśmy balansować w ten sam sposób jak podczas wykonywania wariantu z ćwiczenia 3.3. Im bardziej noga, na której opieramy ciężar ciała jest z boku, tym bardziej powinniśmy odchylać wolną nogę w przeciwną stronę. Podczas balansowania wolną nogą powinniśmy pamiętać, że mamy na nogach raki, którymi możemy uszkodzić odzież lub ,co gorsza, nogi.

Podczas pokonywania przewieszonych form lodowych, aby ułatwić wejście w przyblok bez zbytniego wytężania bicepsów, można wykorzystać wewnętrzne skręcenie ciała. Najlepiej jest wtedy obciążyć przeciwstawne kończyny (np. prawa ręka/lewa noga), wolna noga wisząc swobodnie stawia pasywny opór w przeciwnym kierunku ułatwiając utrzymanie równowagi (rys. 109).

Rys. 109. Przeciwwaga wiszącą nogą.

"Opadające kolano"
Ta figura powinna być uważana jako szczególny przypadek wspinaczki z użyciem "trójkąta" i skrętów ciałem, a używana np. podczas przechodzenia kuluarów czy równoległych kolumn lodowych. Aby w takiej sytuacji utrzymać środek ciężkości ciała nisko i możliwie blisko do ściany konieczne jest zgięcie w kolanie nogi przeciwstawnej głównej ręce i skręcenie jej do środka stopę z rakami zahaczając z tyłu. Dzięki temu klatka piersiowa pozostaje "otwarta" i ułatwia następne osadzenie czekana. Im wyżej chcemy umieścić nogi tym niżej musimy opuszczać kolano, a w ekstremalnej sytuacji kolano znajduje się niżej od stopy (rys. 110)

Rys. 110. "Opadające kolano".

W porównaniu z podstawową techniką z wykorzystaniem rozkroku, opadające kolano powoduje, że biodra znajdują się znacznie bliżej ściany, łatwiej jest utrzymać równowagę i przyblok na głównym czekanie, a co za tym idzie łatwiejsze umieszczenie następnego czekana.

Swobodne zwisanie na czekanach i dynamiczne zahaczanie nóg.
Czasem podczas wspinania w jaskiniach lodowych lub podczas wychodzenia przez kurtynę przewieszonego lodu konieczne jest zawiśnięcie na chwilę tylko na czekanach lub nawet tylko na jednym czekanie (rys. 111).

Rys.111. Swobodne zwisanie na czekanach.

W szczególnych przypadkach, kiedy umieściliśmy już czekany na przewieszonej formie i jesteśmy gotowi na nich zawisnąć możemy wykorzystać wahadło wytworzone przez kończyny dolne, aby dynamicznie zahaczyć je piętami (wykorzystując ostrogi) na przewieszonej formie lodowej.

Innymi figurami wykorzystywanymi podczas pokonywania przewieszonych form lodowych jest wykorzystanie tzw. "czwórki" lub "dziewiątki". Zwisając swobodnie na czekanach podciągamy nogi do góry tak, aby możliwe było przełożenie jednej z nich pomiędzy rękami i oparcie w miejscu zgięcia kolana i łokcia przeciwstawnej ("czwórka") lub tożsamej ("dziewiątka") nogi i ręki. Dzięki temu możemy o wiele wyżej umieścić następny czekan i łatwiej pokonać przewieszenie.

Wychodzenie na półkę.
Czasem pojawia się konieczność przejścia z pionowego lodu na poziomy. Taka sytuacja może wystąpić przy kończeniu trudności np. sopla, wychodzenia z kalafiorów lub wchodzenia na półkę lodową, co często przysparza dużo problemów niedoświadczonym wspinaczom. Pierwszy problem, to wbicie ostrza czekana w poziomy lód. Zamach powinien pójść z nadgarstka uważając, aby rękojeść nie uderzyła w przegięcie powodując słabe osadzenie czekana. W takim przypadku bardzo pomocne są czekany z rękojeścią wygiętą w kształcie "banana". Następnie, kiedy mamy już obydwa czekany umieszczone w poziomym lodzie, cofamy miednicę do tyłu i stawiamy jedną lub obydwie stopy za przegięciem na poziomym lodzie. Teraz dynamicznie dźwigamy ciężar ciała na rękach i pochylając się do przodu stopniowo przenosimy go na nogi, cały czas trzymając stopy w miarę poziomo tak, aby oparte o przegięcie w lodzie zęby atakujące raków nie ześlizgnęły się. Na koniec umieszczamy jeden z czekanów dalej i podciągamy drugą nogę do pierwszej.

Powyższe figury lub sekwencje ruchów nie mogą być wyodrębnione jako osobne ćwiczenia, których powtarzanie pozwoliłoby lepiej je zrozumieć. Wielość i różnorodność napotykanych podczas wspinaczki form lodowych i problemów wymusza za każdym razem inne rozwiązanie, a powyższe figury mogą jedynie być wskazówkami jak postępować w szczególnych przypadkach. Najlepszym rozwiązaniem jest częste trenowanie na różnych formach tak, aby po woli dochodzić do doświadczenia i perfekcji. Amens.