3.1. Zaawansowane techniki używania czekanów i raków.

Celem tego ćwiczenia jest raczej zmiana podejścia do lodu niż wyuczenie konkretnych nawyków. Do tej pory tłukliśmy i kopaliśmy w lód niczym górnicy w kopalni soli, teraz dowiemy się czym wspinanie w lodzie może być naprawdę.

Miejsce wykonania ćwiczenia :
Ściana lodowa 4-5m wysoka, na której występują szczególne formy lodu jak: sople, kalafiory, grzyby lodowe, kurtyny, lód napowietrzony i inne delikatne formy lodu. Wspinanie koniecznie z asekuracją górną!

Sposób wykonania ćwiczenia:
Umieszczaj czekany na w/w delikatnych formach lodu starając się raczej je zahaczyć lub zaklinować niż wbić. Na takich formach czekany często trzymają dopiero po ich obciążeniu pionowo w dół wykorzystując tarcie wywierane przez zęby ostrza czekana na lód. Możliwość poruszania się po delikatnych formach lodowych powstała dopiero w wyniku ewolucji czekanów i raków. Czekany zostały bardziej wygięte w kształcie banana, co umożliwiło ich zahaczanie na przykład na kalafiorach, a nie było możliwe przy wykorzystaniu tradycyjnie prostych lub z lekko wygiętą rękojeścią (rys 50).

Rys. 50. Ewolucja w kształcie czekanów.

Podczas wspinania po soplach lodowych czekany powinny być wbijane przez lekki zamach nadgarstkiem (tak, aby nie urwać sopla, po którym się przecież wspinamy!) zamiast zamachu całą ręką zza głowy. Przy takim uderzeniu ostrze czekana wbija się na 0,5-1cm i trzyma na pierwszych dwóch zębach. Generalnie mówiąc delikatne formy lodowe wymagają lekkich, precyzyjnych ruchów zamiast tradycyjnego w lodzie zamachu i wbicia czekanem. Wspinaczka po delikatnych formach lodowych wymaga dużej praktyki i doświadczenia tak, aby z czasem nabrać zaufania do czekanów, nauczyć się precyzyjnego ich osadzania. Na bardzo cienkim lub w delikatnym lodzie czasami może być trudne lub wręcz niemożliwe osadzenie dwóch czekanów. Wtedy można zahaczyć jeden o drugi tak, aby wykorzystać siłę dwóch rąk do podciągnięcia się i umieszczenia czekana wyżej.

Podobną ewolucję przeszły raki i zostały przystosowane do użycia na delikatnym lodzie (np. pojedynczy ząb atakujący, asymetria, zęby z boku lub na pięcie), co jest jakby zaprzeczeniem ich pierwotnego przeznaczenia - kopania w lity lód. Większe trudności (M6 i WI5 w górę) w połączeniu z nienajlepszą jakością lodu wymagają użycia raków w sposób, w jaki wykorzystuje się letnie buty wspinaczkowe - raczej do opierania, niż do wbicia w lód. Z biegiem czasu nowe możliwości pozwoliły zaufać rakom na delikatnych strukturach i jak czekany używać delikatnie i precyzyjnie. Na szczególnie delikatnych strukturach zbyt mocne uderzenie rakiem może spowodować spadnięcie całej struktury. Można również wykorzystać boczne zęby raków do przeciwwagi, a ząb na pięcie do zahaczania za sopel lub kurtynę lodową (rys. 51).

Rys.51 Zahaczanie piętą na kurtynie lodowej.

Generalnie im więcej różnych form lodowych spróbujesz w różnych warunkach - tym lepiej. Aby nabrać większego zaufania do raków spróbuj wspinać się (z górną asekuracją) po kalafiorach bez czekanów. Staraj się też redukować siłę i ilość uderzeń czekanem tak, aby lepiej go poczuć i nauczyć się lepiej i pewniej go osadzać.